Chirurgische aanpak

Indien reeds talloze vruchteloze pogingen zijn ondernomen om door middel van diëten en beweging een blijvend gewichtsverlies te bekomen kan een chirurgische ingreep overwogen worden om hierbij te helpen.

Wie komt hiervoor in aanmerking?

De overheid en de medische wereld hebben strikte regels opgesteld voor wie in aanmerking komt voor een ingreep en voor terugbetaling door de mutualiteiten.

  1. BMI is hoger dan 40
  2. BMI hoger dan 35 in combinatie met:
    • suikerziekte
    • onbehandelbare hoge bloeddruk: Patiënten die gedurende meer dan een jaar onder maximale therapie (combinatie van drie geneesmiddelen) een blijvend hoge bloeddruk hebben.
    • slaapapneu: Slaapapneusyndroom is een medische term voor een slaapstoornis waarbij tijdens de slaap perioden voorkomen van ademstilstand. Iedereen heeft wel eens slaapapneu in zijn slaap. Men spreekt van een Slaapapneusyndroom (SAS) als dit hoger dan 5 stilstanden per uur bedraagt. Hierdoor daalt het zuurstofgehalte in de weefsels. De hersenen geven het lichaam een signaal om wakker te worden. Na ontwaken, vaak met een schok, wordt de ademhaling weer hervat.
      Patienten die lijden aan slaapapneusyndroom zijn vaak moe door een slechte slaapkwaliteit, snurken ’s nachts vaak en vallen ook overdag soms in slaap.
    • reeds vroeger een ingreep gehad voor overgewicht zonder succes

Buiten deze wettelijke regels wordt er een uitgebreid onderzoek gedaan naar de algemene fysieke en mentale toestand om te kijken of er geen te hoge risico’s aanwezig zijn voor een ingreep.

  • Is het operatief risico aanvaardbaar?
  • Is er voldoende motivatie voor verdere opvolging en behandeling?
  • Zijn de verwachtingen realistisch?
  • Zijn er voldoende voorafgaande pogingen geweest om zonder operatie te vermageren?

Hoe werkt het?

In de chirurgie voor obesitas (bariatrische heelkunde) zijn er twee grote principes:

  • volumebeperking: door het verkleinen van de maaginhoud wordt de hoeveelheid voedsel die ingenomen kan worden beperkt.
  • malabsorptie: door het verkleinen van de opnamecapaciteit van de dunnedarmen wordt de hoeveelheid calorieën die opgenomen kan worden verkleind.
  • bovendien wordt de productie van het hormoon dat het hongergevoel geeft (Ghreline) verminderd en is er dus minder zin om te eten.

De verschillende ingrepen steunen op één of meerdere van deze principes.